Wyspa szklarzy z Wenecji

Latarnia morska jest widocznym z daleka symbolem Murano. W okresie największego rozkwitu Wenecji grunty były bardzo ograniczone. Dlatego wszystko, na co nie było miejsca na głównej wyspie, przenoszono na sąsiednie wyspy. Szklarze musieli przenieść się na Murano.
Główna atrakcja na Murano

Główną atrakcją Murano są oczywiście huty szkła. Nie da się przegapić huty, w której odbywa się pokaz dmuchania szkła. Każda łódź przybywająca do Murano jest już tam oczekiwana. Jeśli zechcą Państwo, zostaną Państwo zaprowadzeni do huty. Znajdują się one zaledwie kilka kroków od przystanku łodzi.

Mistrz przy pracy. Fotografowanie jest dozwolone wszędzie, ale… w niektórych fabrykach można używać lampy błyskowej, a w innych nie.

Powstaje wazon na kwiaty.


Niemal wszędzie pokazuje się, jak w ciągu kilku minut powstaje figurka konia. Można ją potem kupić w sklepie za kilka euro.

Każdy, kto spędza kilka dni w Wenecji – mieście marzeń dla wielu ludzi – powinien koniecznie zaplanować wycieczkę na wyspę Murano. Murano należy do archipelagu położonego na północny wschód od Wenecji i można się tam dostać vaporetto Łatwo tu dotrzeć z Wenecji. Często organizowane są rejsy, które prowadzą również na sąsiednie wyspy Burano i Torcello.

Siedem wysp, oddzielonych kanałami i połączonych mostami, tworzy obszar nieco większy niż
Murano, wyspa o powierzchni 1 km², znana ze swojej sztuki szklarskiej. Produkcja szkła była znana już w starożytności. Szklarstwo w Europie Środkowej wywodzi się z Wenecji. W 1295 roku wszystkie piece szklarskie przeniesiono z miasta na Murano. Ryzyko pożaru między ciasno zabudowanymi domami w mieście było zbyt duże. Produkcja szkła była pilnie strzeżoną tajemnicą i nie wolno było jej ujawniać.
Mimo to informacje dotarły do innych krajów, a produkcja szkła i huta powstały również w Niemczech, Holandii, a później także w Czechach i na Śląsku. Szkło z Murano pozostawało jednak czymś wyjątkowym i szczególnym, a jego produkcję opanowali wyłącznie producenci szkła z Murano.
W Museo Del Vetro w Palazzo Giustinian zainteresowani zwiedzający mogą poznać wszystko na temat tysiącletniej historii sztuki szklarskiej.

W hucie szkła można zobaczyć, jak szklarze wyczarowują z bryły rozżarzonego szkła wazon, biżuterię lub inny artystyczny przedmiot. Kto chce kupić coś na pamiątkę, powinien zachować ostrożność w sklepach. Nie wszystko, co jest oferowane w sklepach, to prawdziwe, ręcznie dmuchane szkło z Murano, ale czasami są to produkty seryjne przeznaczone specjalnie dla turystów.

Murano ma do zaoferowania nie tylko szkło, ale także zabytki warte obejrzenia. Bazylika Santa Maria e San Donato jest największym obiektem sakralnym. Pochodzi ona pierwotnie z VII wieku, ale była wielokrotnie przebudowywana. W obecnej formie kościół istnieje od 1140 roku. Na szczególną uwagę zasługuje między innymi mozaika podłogowa we wnętrzu. Kościół San Pietro Martire jest kościołem klasztornym dominikanów, a obecnie pełni funkcję protestanckiego kościoła parafialnego w Murano.

Spacer po wyspie prowadzi czasem na uboczu, do małych uliczek, które – w przeciwieństwie do Wenecji – nie są przepełnione turystami. Tutaj panuje nieco większy spokój. W licznych małych restauracjach można czasem jeszcze znaleźć naprawdę dobre włoskie jedzenie.


Nowoczesna rzeźba ze szkła może stać się nowym symbolem Murano. Na Campo Santo Stefano uwagę przyciąga lśniąca wieloma odcieniami błękitu rzeźba o nazwie „Cometa di Vetro”, która stanowi wyraźny kontrast w stosunku do zabytkowych budynków na Murano.