Wyspa klasztorna w Wenecji
Z daleka wieża kościelna klasztoru jest łudząco podobna do campanile, dzwonnicy Bazyliki św. Marka. A jednak jest nieco mniejsza i niższa. Jej zielona iglica jest okrągła, podczas gdy iglica campanile ma kształt kwadratu. A mimo to wykazuje pewne podobieństwo.

Ten również ma kształt kwadratu, jest zbudowany z czerwonych cegieł, a jego iglica jest zielona. I podobnie jak jego większy brat, można do niego wjechać windą. Wstęp do kościoła jest bezpłatny. Niestety, wjazd na wieżę już nie. Jak można się domyślić: wszystko, co ma wartość w Wenecji, ma też swoją cenę. Ponieważ wieża jest nieco mniejsza, prawdopodobnie kosztuje też nieco mniej. Zamiast 10,00 €, jak w przypadku campanile, za przejazd w obie strony zapłacą Państwo 8,00 € (kwiecień 2025 r.): a może raczej „w górę i w dół”?.
Wspaniały widok

Oszałamiająca panorama Wenecji: campanile, Pałac Dożów, wspaniały bulwar (Riva degli Schiavoni). Widok jest jeszcze bardziej imponujący, jeszcze bardziej oszałamiający niż z campanile. Dobrze, że znajduje się ona kilometr od Placu św. Marka. Dobrze, że pomiędzy nimi leży basen portowy San Marco. Dobrze, że tak niewielu turystów tu zagląda. A przecież jest to vaporetto na linii 2 zaledwie jedna minuta jazdy. Dobrze, że turyści z Wenecji nie mają strojów kąpielowych w bagażu, bo inaczej wpadłoby im do głowy, żeby tam przepłynąć.
Widok na południe

Na południu widać Lido, a za nią Morze Adriatyckie. Wikipedia podaje na temat kościoła San Giorgio: „Wyspa ma 490 metrów długości, do 320 metrów szerokości i powierzchnię 9,98 hektara. Według spisu ludności z 2001 roku na wyspie odnotowano 11 stałych mieszkańców, wszyscy płci męskiej (klasztor)“.“
Widok na kanał Giudecca

Widok w stronę Wenecji: stary budynek celny (Punta Dogana) z południowym wejściem do Canal Grande, a za nim kościół La Salute.
Widok na zachód

W tle widać piękne, charakterystyczne i popularne budynki przemysłowe w Mestre, a dokładniej w Porto Marghera.
A przed nim hotel Hilton w dawnym młynie zbożowym Molino Stucky. Poświęćcie na to trochę czasu. Wieża kościelna NIE jest tak zatłoczona jak jej odpowiednik, campanile.
Widok na prom

Obserwuj ruch statków pod sobą. Między wieżą a Placem św. Marka spotykają się również dwa promy samochodowe: z lewej strony nadpływa prom z wyspy Tronchetto które do Lido jedzie, a z prawej strony nadpływa prom z Lido i jedzie na północ, na wyspę Tronchetto aby tam rozładować swój ładunek.
Widok na północ

W tle widać łańcuch Alp. Zimą na szczytach leży nawet śnieg. W centrum zdjęcia wyraźnie widać również kościół Pieta, w którym Antonio Vivaldi gdzie pełnił posługę kapłańską. Tuż przed kościołem znajduje się przystanek linii nr 14, która kursuje z Punta Sabbioni.
San Giorgio: obraz ołtarzowy

Nie można po prostu wejść do cudzego domu, robić zdjęć wnętrz i publikować ich w Internecie. W przypadku tego kościoła nie byłoby to zresztą niczym spektakularnym. To, że kościół klasztorny został zbudowany, a jego wnętrze otynkowane, jest oczywiste. Można jedynie przypuszczać, że być może kiedyś był nawet pomalowany na biało. Z biegiem czasu dawna biel przekształciła się w „barwną szarość“. Naszym zdaniem tylko jeden kościół w Wenecji jest wart zwiedzenia od środka: jest to Bazylika św. Marka. Wszystkie pozostałe kościoły są niemal puste, pozbawione spektakularnego wystroju wnętrz. A niektóre, tak jak ten kościół, są imponująco duże. Historycy sztuki z pewnością teraz energicznie się z tym nie zgodzą. Jednak bez fachowego przewodnika prawdopodobnie przechodzi się obojętnie obok wielu zabytków.
A tak przy okazji: wstęp jest bezpłatny.
Zdjęcie to zostało opublikowane za zgodą Wikipedii: Autor: Testus – praca własna, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4031445
Ochrona i personel strażniczy

Dawno, dawno temu. Dawno, dawno temu odbyło się wesele amerykańskiej gwiazdy Hollywood. Tutaj, w Wenecji. A jego zakwaterowanie znajdowało się w tym luksusowym hotelu na południe od kościoła San Giorgio. Na zdjęciu widać basen hotelowy. Właściwie nie ma w tym nic szczególnego. Jednak w ciągu tych kilku dni, kiedy cała weselna grupa była tu zakwaterowana, fotografowanie w kierunku południowym było surowo zabronione. Na wieży nieustannie czuwał pracownik ochrony, aby to kontrolować. I rzeczywiście: niektóre ekipy fotograficzne i filmowe, uzbrojone w bardzo długie teleobiektywy, próbowały to zrobić mimo wszystko. Jednak bezskutecznie.
Biennale

W okresie trwania Biennale w Wenecji co jakiś czas pojawiają się pojedyncze dzieła sztuki. Tak samo jest tutaj, w ogrodzie klasztornym. Niestety my, zespół z Venedig.com, wy, wszyscy laicy w sprawach sztuki. Nie potrafimy więc wyjaśnić wam, jakie znaczenie ma ten wąż i dlaczego właśnie w ogrodzie klasztornym został wystawiony.
Podstępne sztuczki fotoreporterów

Dla fotografów to nic nowego. Codzienność, że tak powiem. Odchodzi się o kilkaset metrów od obiektu, który chce się sfotografować, i sięga po teleobiektyw. Ten nie tylko przybliża obiekt, ale także zagęszcza kadr. 300 metrów w rzeczywistości zamienia się w 3 cm na zdjęciu. W ten sposób nawet w dni, kiedy w mieście naprawdę niewiele się dzieje, można wyczarować zdjęcie, które podkreśla tę cechę: Wenecja to turystyka masowa.