Jednym z najsłynniejszych Wenecjaninów jest bez wątpienia Giacomo Girolamo Casanova – bon vivant, śmiałek, wolny duch, błyskotliwy rozmówca i mistrz uwodzenia. Nieśmiertelność zapewniły mu jego wspomnienia, które napisał jako starszy człowiek, by uciec od samotności. Na ponad 3000 stronach opisuje swoje dramatyczne życie.
Narodziny i młodość
W 1725 roku Casanova przyszedł na świat w mieście nad laguną. Już w wieku 8 lat stracił ojca. Musiał też obejść się bez matki. Była ona popularną aktorką i nieustannie przebywała w trasie. Wychowuje go więc babcia, która początkowo ma ogromne trudności z utrzymaniem biednego chłopca przy życiu. Ciągłe krwawienia z nosa osłabiają dziecięce ciało. Zdesperowana starsza kobieta zabiera go w końcu do „czarownicy“ na wyspie Murano, która rzeczywiście leczy chłopca.
Mały Giacomo jest bardzo utalentowany. Otrzymuje klasyczne wykształcenie w Padwie, mieście uniwersyteckim. Tam po raz pierwszy zakochuje się w Bettinie, starszej o cztery lata siostrze swojego nauczyciela. W 1742 roku Casanova powraca do Wenecji z tytułem doktora obu praw. Rozpoczyna karierę duchowną. Wspiera go bogaty wenecki szlachcic. Jednak Casanova nawiązuje romans z kochanką swojego starzejącego się mecenasa i wkrótce potem musi opuścić miasto bez środków do życia.
Jego mecenas
Casanova udaje się do Rzymu. Tam udaje mu się uzyskać audiencję u papieża. Papież Benedykt XIV zezwala mu nawet na czytanie zakazanych książek. Również i tutaj uwikłanie się w romans sprawia, że musi opuścić Rzym. Po powrocie do Wenecji Casanova zarabia na życie jako zwykły skrzypek w teatrze. Przez przypadek poznaje bogatego senatora Matteo Bragadina, który staje się jego mecenasem. Bragadin pochodzi z jednej z najstarszych rodzin Wenecji. Casanova zyskuje zazdrośników, którzy nasyłają na niego Inkwizycję.
Zgodnie z radą Bragadina opuszcza Wenecję i udaje się do Paryża. W gospodzie poznaje Henriettę, swoją wielką miłość. Młoda kobieta ucieka przed swoim agresywnym mężem, ale później wraca do rodziny. Casanova wraca do Wenecji.
Więzienie i ucieczka
Jednak jego zazdrośnicy nie zapomnieli o nim. Na Casanovę nasłano donosiciela, a w 1755 roku uwięziono go w więzieniu znajdującym się na poddaszu Pałac Dożów, zwane również komorami ołowianymi. Dach jest z ołowiu – zimą lodowaty, a latem nieznośnie gorący. Piętnaście miesięcy później udaje mu się dokonać spektakularnej ucieczki. Casanova musi jednak opuścić swoją ukochaną Wenecję, ponieważ zostaje wygnany z miasta.
Jego śmierć
Rozpoczyna się długa podróż po całej Europie. Przeżywa niezliczone miłosne przygody i spotyka wiele znanych osobistości, takich jak np. Fryderyk Wielki, Wolter i Katarzyna Wielka. Uważany jest również za współzałożyciela francuskiej loterii państwowej. Dopiero w 1774 roku Casanova może powrócić do Wenecji, miejsca, za którym tęsknił. Ostatnie lata życia Casanova spędza jako bibliotekarz w pałacu Dux na terenie dzisiejszych Czech, gdzie umiera w 1798 roku.